Hoe kent u de waterhardheid bij u thuis?

Waterhardheid meten

Raadpleeg eerst de leveranciersanalyse voor het netwater. Gebruik voor de hardheid op een bepaald tappunt een geschikte druppeltest of laboratoriumanalyse.

Waterhardheid meten

U kunt informatie vragen aan uw waterbedrijf, een betaald laboratoriumonderzoek bestellen of zelf met een geschikte testset meten. De leveranciersanalyse beschrijft de samenstelling van het verdeelde water, maar niet noodzakelijk het water na een behandeling in uw gebouw.

Raadpleeg volgens uw adres VIVAQUA, de SWDE of uw andere Waalse leverancier, De Watergroep, Farys of water-link. De samenstelling verschilt met de zone en de gebruikte bronnen. Het rapport betreft het geleverde water: een collectieve of individuele behandeling kan de hardheid aan de kraan veranderen. Omrekeningen: 1 °dH ≈ 1,78 °f; 1 °f = 10 mg/L CaCO₃-equivalent, niet 10 mg/L zuiver calcium.

In de praktijk

Neem onbehandeld koud water, herhaal de test op verschillende momenten van het jaar en noteer de resultaten met datum, plaats en eenheid.

Verder uitgelegd

Noteer voor een bruikbaar resultaat de plaats van staalname, de datum en de gebruikte eenheid. Neem koud water vóór de ontharder om de toevoerhardheid te kennen en daarna behandeld water om de instelling te controleren. Een correct gebruikte druppeltest geeft doorgaans een nauwkeurigere aflezing dan een teststrip, maar de resolutie hangt van de testset af. Respecteer het monstervolume en de houdbaarheidsdatum van de reagentia. Een geleidbaarheidsmeter of TDS-aanduiding vervangt geen hardheidsmeting: die toestellen reageren op alle opgeloste ionen. Controleer bij een afwijking van het leveranciersrapport eerst de eenheden, de rapportperiode en een eventuele collectieve ontharder in het gebouw. Bewaar de resultaten zodat een installateur veranderingen kan beoordelen op basis van vergelijkbare metingen.

Een resultaat correct lezen

Twee meetresultaten zijn alleen goed vergelijkbaar wanneer plaats en eenheid bekend zijn. In een woning met bypass kunnen naburige kranen verschillend behandeld water leveren. Een staal na langdurige stilstand beschrijft niet noodzakelijk dezelfde omstandigheden als een staal volgens het laboratoriumprotocol. Vraag bij een officieel onderzoek of gezondheidsvraag daarom vooraf de staalname-instructies. Een willekeurige fles vullen is niet voor elk onderzoek geschikt en kan vooral microbiologische resultaten onbruikbaar maken. Bij een druppeltest houdt de kleuromslag verband met een hoeveelheid reagens in een vast monstervolume. Een verkeerd volume geeft dus een verkeerd resultaat. Oude reagentia of ongeschikt licht kunnen de beoordeling bemoeilijken. Vermeld geen decimalen die de resolutie van de testset niet ondersteunt. Herhaal bij twijfel de meting met geschikt materiaal voordat u de mengklep opnieuw instelt. Bewaar de verpakking of instructie zodat later duidelijk blijft hoe het getal tot stand kwam. Bewaar na ingebruikname een meetpaar van vóór en na behandeling. Het verschil geeft informatie over verwijderde hardheid en helpt het theoretisch toegevoegde natrium berekenen. Het meet niet het oorspronkelijke natrium, bacteriën of andere verontreinigingen. Stijgt de uitgangshardheid, laat dan ook zoutvoorraad, programmering en bypassstand beoordelen. De leveranciersanalyse blijft nuttig als referentie voor het verdeelde water, maar vervangt deze lokale controle van de behandeling niet. Noteer veranderingen na onderhoud afzonderlijk, zodat een vakpersoon geen metingen van verschillende instellingen met elkaar verwart.